Skarbnica tekstów duchowych
Dotrzyj do ukrytej w Tobie boskości dzięki naszym bezpłatnym programom online.
GNOZA DZIŚ! 30 – Mistrz kamienia
Gnoza dziś! 30, Podcast
Kiedy w uczniu i przez ucznia rozpoczyna się święty proces, proces ognistego trójkąta, i przede wszystkim kiedy jest on przeprowadzany, to w istocie aurycznej następują znamienne zmiany. Zostaje w niej ożywionych dwanaście nowych głównych punktów magnetycznych. Kto otwiera różę w sercu, ten kładzie pod to podstawy. Kiedy tych dwanaście nowych magnetycznych sił może uaktywnić się, bogate nowe możliwości zostają oddane do dyspozycji w celu budowy na czworoboku i przez czworobok. W ten sposób budowa musi się rozpocząć i musi zostać doprowadzona aż do przezwyciężenia.
Dopiero wtedy, gdy ktoś osiągnie to przezwyciężenie, staje się prawdziwym mistrzem budowlanym, mistrzem kamieniarskim. Człowiek taki może doskonale służyć światu i ludzkości. (…)
Kto jest więc mistrzem kamienia, ten może przez to służyć także innym. Jeśli ktoś ma pieniądze, może ich użyczać. Jeśli ma chleb, może innych nakarmić. Jeśli ma miłość, może ją wypromieniowywać. Jeśli ognisty trójkąt razem ze świętym czworobokiem otoczony jest kołem, w którym promieniuje dwunastu Zbawicieli, wtedy ta dwunastokrotna siła także może być przekazana innym.
Źródło: Gnostyczne Misteria Pistis Sophii
Rozdział 10: Mistrz kamienia
Istnieje wiele miejsc na świecie, w których można odczuć lub dostrzec uświęconą atmosferę.
W Egipcie są to piramidy, w Anglii Stonehenge, we Francji jaskinia Lombrives. Każda epoka ma swoje szkoły misteryjne — miejsca, z którymi związane jest światło. W naszych czasach Złoty Różokrzyż jest jednym z takich centrów światła. Dlatego właśnie tam można rozpocząć drogę ku staniu się mistrzem budowniczym. Jednak prawdziwym mistrzem kamienia człowiek staje się dopiero wtedy, gdy wewnętrznie przeżyje proces trzech podstawowych form: trójkąta, kwadratu i koła.
Równoboczny trójkąt jest najsilniejszą formą konstrukcyjną spośród podstawowych figur. Siły działające na niego rozkładają się równomiernie i harmonijnie. Dlatego trójkąt stał się symbolem boskości, co znajduje wyraz także w idei Świętej Trójcy. Koncepcja świętej triady występuje we wszystkich religiach i tradycjach mądrościowych.
Zaczyna się ona kształtować w człowieku w chwili, gdy rozpoznaje on w sercu głęboką tęsknotę za prawdziwym człowieczeństwem. Jest to głos duszy, która daje o sobie znać. Wówczas człowiek nie chce już być jedynie częściowo obecny i działający w świecie, lecz pragnie stać się pełnym człowiekiem — świadomym także niewidzialnego wymiaru rzeczywistości.
Początek prawdziwego człowieczeństwa zawsze znajduje się w sercu. Tam na człowieka, który zechce żyć w świetle i mocy, czeka róża duszy, boska iskra. Skierowanie uwagi na ten jeden punkt — różę — ożywia ją. Rozkwita ona, a jej rozkwit tworzy pierwszy bok trójkąta. Boska iskra zaczyna płonąć. Święty język misteryjny mówi tu o „byciu zapalonym w Duchu Boga”.
Jeśli następnie pojawia się w człowieku gotowość, by spontanicznie żyć, działać, burzyć i budować w świetle sił dotykających róży — czyli przyjąć konsekwencje światła — wtedy powstaje drugi bok trójkąta. Autor określa to jako: „przemijanie w Jezusie”, co oznacza dawanie pierwszeństwa światłu przed ego.
Poprzez różę docierają do człowieka siły światła płynące z powszechnego koła. Gdy człowiek odpowiada na to wezwanie, staje się istotą otwartą na działanie światła, czyli gnozy. Obok bieguna dodatniego — światła — człowiek stawia siebie jako biegun ujemny. Gdy biegun dodatni i ujemny spotykają się, powstaje połączenie, płomień, ogień. To jest trzeci bok trójkąta: „odrodzenie przez Ducha Świętego”. Z wyższego wymiaru zstępuje uzdrawiający Duch. W ten sposób w człowieku zostaje zbudowany ognisty trójkąt — wewnętrzne poznanie serca, gnoza.
W mocy tego trójkąta możliwe staje się kontynuowanie procesu prowadzącego do prawdziwego człowieczeństwa i ukształtowanie w sobie gnostycznego kwadratu. Kwadrat symbolizuje świat widzialny oraz ludzką osobowość.
Tak jak istnieją cztery żywioły i cztery strony świata, tak z ognistego trójkąta do serca napływają cztery czyste siły, które umożliwiają dalszy rozwój człowieka duchowego:
* bezkonfliktowość (wolność od wewnętrznej walki),
* harmonia,
* odpowiednie ukierunkowanie,
* jedność.
Te cztery siły wskazują człowiekowi duszy drogę przez życie. Budując na nich, człowiek staje się świadomym współpracownikiem duchowego dzieła.
Droga bezkonfliktowości prowadzi przez liczne przeciwieństwa tego świata, pozwalając zachować neutralny, lecz pełen miłości złoty środek i wznieść się ponad przywiązanie do ziemskiej natury. W tym centrum można harmonijnie przyjmować wszystkie zmiany i niespodzianki od losu.
Skierowanie ku duszy przerywa łańcuch przyczyn i skutków zarówno w małym, osobistym świecie człowieka, jak i w wielkim świecie ludzkości. Doświadczając jedności z całym życiem, człowiek odnajduje swoje właściwe miejsce. Wraz z innymi, którzy również poświęcają się budowie duszy, poprzez świadomą współpracę uwalnia siły światła dla świata i ludzkości. W tym celu każdy ofiarowuje siebie wspólnocie.
Ognisty trójkąt i kwadrat budowy czynią człowieka nową istotą:
* otwartą i przyjmującą — zjednoczoną z poznaniem mądrości,
* współdziałającą — promieniującą miłością, która ratuje i wyzwala,
* ofiarowującą siebie — urzeczywistniającą czyn na „kwadracie budowy”.
Wówczas człowiek otrzymuje pełnię światła powszechnego koła.
W tym świetle ukazuje się mu mistrz kamienia — ten, za którym pragnie podążać i którym sam jest w swojej najgłębszej istocie.