Tematem miesiąca czerwca jest „Powszechna Ścieżka”.
Na pierwszy rzut oka nie zawsze jest to widoczne, ale wiele procesów w życiu można sprowadzić do dwóch podstawowych prawidłowości: – wszystko powstaje i przemija, – wszystko zdaje się zamykać w powtarzalnym kręgu, w swoistym „kole kredowym”, bez drogi wyjścia.
Według Jana van Rijckenborgha istnieje jednak droga prowadząca do wyzwolenia. Opisuje ją w swojej książce Powszechna Ścieżka. „Powszechna”, ponieważ jest dostępna dla każdego człowieka. „Ścieżka”, ponieważ prowadzi poza wspomniane wyżej ograniczenia: przemijalność i cykliczność.
W tej perspektywie czasowość zostaje zastąpiona doświadczeniem wieczności, a ruch po zamkniętym kole przemienia się w spiralny proces wyzwolenia i rozwoju.
Van Rijckenborgh, przedstawiając tę drogę z różnych punktów widzenia, opisuje ją jako wewnętrzny proces przemiany. Jednocześnie zwraca uwagę na liczne pułapki, które mogą pojawić się na tej ścieżce. Jak sugeruje, świadomość zagrożeń nie usuwa trudności, ale pozwala je rozpoznać i uniknąć najbardziej oczywistych błędów. Równocześnie daje też obraz tego, co człowiekowi jest potrzebne, by tę drogę podjąć.
Autor przedstawia tę ścieżkę również za pośrednictwem szeregu świątyń – rozumianych jako struktury ludzkiej świadomości. W tym ujęciu człowiek, który wkracza na drogę przemiany, nieustannie „buduje” i „odnawia” swoją wewnętrzną świątynię.
W książce pojawia się m.in. symbolika świątyni Ozyrysa, w której ukazane jest współdziałanie siły duchowej (Ozyrys) i siły ziemskiej (Izyda). Następnie opisana zostaje świątynia ducha, w której poprzez proces „samowyzwalającego budowania” człowiek uczy się opierać na uniwersalnym fundamencie, nazywanym również Chrystusem.
Kolejnym etapem jest wejście do świątyni boskiej natury, gdzie – według przedstawionej symboliki – zachodzi proces alchemicznej przemiany (transfiguracji), prowadzący do odnowienia połączenia z Duchem.
W końcowej perspektywie człowiek ukazany jest jako „mistrz budowy” – Hiram Abiff, budowniczy świątyni Salomona. W tej roli staje się symbolem człowieka wewnętrznie ugruntowanego, konsekwentnego i nieugiętego na swojej drodze.
Wszystkie te obrazy zostają rozwinięte w Powszechnej Ścieżce, będącej częścią sześciotomowej serii „Kamienia Węgielnego”. Seria ta przedstawia wizję głębokiej, nieodwracalnej przemiany człowieka – przejścia, które prowadzi poza „kredowy krąg” cyklicznego istnienia.
Ozyrys, Izyda i Horus
Jeśli pójdziemy wielką ścieżką dalej, ujrzymy Świątynię Ozyrysa, jaśniejącą całym swym pięknem. I kiedy będziemy oglądać ten cudowny widok, niczym trzy płomienie zabłysną przed nami trzy myśli, trójca: Ozyrys-Izyda-Horus. Ozyrys zwany jest mistrzem budowy, Izyda – wdową, a Horus – dzieckiem, synem wdowy.
Ozyrys – jak mówi się w Powszechnej Nauce – jest symbolem poczwórnego eteru światowego, świętych pokarmów, pierwotnej, czystej prasubstancji. Do Świątyni Ozyrysa, do ucznia, który poświęca się budowie Świątyni, a więc do ucznia wolnomularstwa, wprowadzona zostaje pierwotna substancja, święta siła słoneczna, pierwotna boska siła, i siła ta łączy się z Izydą, rozległym jak świat wizerunkiem Ziemi oraz tego, co ziemskie. Ozyrys przychodzi do człowieka, który upadł, oddalił się od Boga i przez to znalazł się w więzieniu dialektyki spraw, do człowieka, który odpadł od Boga i dlatego określany jest mianem wdowy.
Kiedy więc uczeń zrozumie wielkie dzieło odrodzenia i przemiany, to ze związku Ozyrysa i Izydy zrodzi się syn, Horus, syn wdowy. „Syn wdowy” to klasyczne określenie człowieka odrodzonego w nowym, pierwotnym życiu. Syn wdowy, Horus, oraz Hiram, są więc w istocie jednym i tym samym, jeden i ten sam język wyraża rozmaite projekcje świątyni.
W końcu uczeń Różokrzyża staje wobec złamania swej ziemskiej natury oraz wobec swej drogi – Via Dolorosa – aż po wzgórze Golgoty, aby umrzeć na krzyżu w tym jednym, jedynym celu, jakim jest umożliwienie Chrystusowi zmartwychwstania w sobie, ażeby odbudować Królestwo Boga, które w nim jest, w całym jego blasku i świetności.
Czyż nie słusznie można nazwać drogę, którą wskazuje Szkoła Duchowa Różokrzyża, drogą powszechną? Czyż budowa, której uczy ona swoich uczniów, nie zasługuje na miano królewskiej sztuki budowania? I czyż wołanie nie jest zawsze takie samo?
