Źródłowym tekstem książki Chińska Gnoza jest Tao Te King (znane również jako Daodejing), przypisywane Lao Tse, który żył w VI wieku p.n.e. i który uznawany jest za twórcę taoizmu. Założyciele Złotego Różokrzyża — Jan van Rijckenborgh i Catharose de Petri — opatrzyli ten głęboki tekst własnymi komentarzami.
Jaką odwagą, energią i wnikliwością musieli się wykazać, by nieustanne objaśniać kolejne teksty źródłowe! Potrafili wydobyć z nich istotę życia — a jest ona uniwersalna. To wciąż to samo przesłanie, które rozbrzmiewa przez wieki: w każdej epoce wyrażane inaczej, lecz w swej głębi niezmienne — człowieku, poznaj samego siebie w swojej najgłębszej naturze. Jak głosi werset 33 Tao Te King:
Ten, kto zna innych, jest mądry, lecz ten, kto zna siebie, jest oświecony.
Zazwyczaj łatwiej jest oceniać innych, niż naprawdę zrozumieć samego siebie. Lao Tse mówi:
Ten, kto pokonuje innych, jest silny, lecz ten, kto pokonuje samego siebie, jest prawdziwie potężny.
Podobnie jak Pitagoras — który, jak się przyjmuje, żył w tym samym czasie — Lao Tse pisał, że zachowanie umiaru chroni ciało przed późniejszym cierpieniem. Idzie on jednak o krok dalej i mówi:
Ten, kto potrafi się pohamować, jest bogaty, lecz ten, kto jest energiczny, posiada siłę woli.
Urodziłem się na tym świecie i do niego należę. A jednak noszę w sobie ziarno — pierwotny atom innego, boskiego świata, świata Tao. Jeśli obdarzę to ziarno światłem i miłością, może ono we mnie wzrastać i rozwinąć się w Nowego Człowieka, w człowieka wieczności. I dalej werset Tao Te King mówi:
Ten, kto nie odbiega od swej zasadniczej natury, będzie żył długo, lecz ten, kto umiera, ale nie ginie, będzie się cieszył życiem wiecznym. (rozdział 33)
Czy naprawdę chcesz stać się wolnym człowiekiem? Zwróć się więc ku Światłu, strząśnij z siebie pył i stań się jednym ze Światłem, z Tao.
Dialektyczna ruchliwość, ustawiczne zajmowanie się czymś na tej płaszczyźnie świadomości, przeciwdziała aktywności praatomu. Jedynie cisza nie-czynienia, odcięcie się od dialektyki, toruje drogę przez pustynię życia. Cisza jest zwiastunem duchowej esencji Tao, tak jak Jan jest poprzednikiem Jezusa. Cisza ta budzi praatom z trwającego eony snu.
Co stanowi cel powyższego? – zapytamy. „Celem jest nowe, pierwotne życie” – brzmi odpowiedź. Ścieżka prowadzi do niebytu i do bytu, odpowiada Lao Tse. Niebyt jest podstawą wszechobjawienia, byt jest Matką wszechrzeczy. Niebyt nie oznacza nieistnienia lub absolutnego niebycia, lecz jest absolutnym, pierwotnym stanem, pierwotną, nieśmiertelną wspaniałością. Chodzi o bycie-na-nowo w tym pierwotnym stanie Nieruchomego Królestwa. Byt taki, jakim go znamy, jest bytem śmierci, cierpienia i łez. Tego rodzaju byt nie może pochodzić z Tao. Dlatego też istnieje pierwotny byt pochodzący z tego samego źródła Absolutu, co prawdziwy niebyt.
Przesłanie to zostało przed paroma tysiącami lat przekazane ludzkości przez Lao Tse. Przesłanie to brzmi w naszych uszach bardzo znajomo, ponieważ głoszone jest także i dzisiaj. Z Tao, z Gnozy, wywodzi się źródło, a z tego źródła wyłania się niebyt oraz byt – wieczna, nieprzeparta siła, w której niczym opoka trwa Nieruchome Królestwo. A serce, które wstąpiło w ciszę, doświadcza pulsowania duchowej esencji Tao. Takie serce stanowi misterium „bramy życia”.
