Skarbnica tekstów duchowych

Zdobywaj wiedzę o ukrytej w Tobie boskości za pośrednictwem naszych bezpłatnych programów internetowych.

GNOZA DZIŚ! 2 – Działanie Boskiego Słońca

Gnoza dziś! 2 Podcast

Boskie Słońce

Boskie Słońce opromienia świat i budzi w ludzkim sercu atom iskry Ducha. A co dzieje się dalej? Zaczyna się od pewnego procesu w sanktuarium serca. W większości przypadków za przyczyną silnego wstrząsu w życiu codziennym atom iskry Ducha w sercu zaczyna silnie wibrować. Aż do tej chwili był on, z powodu jakości życia oraz jakości krwi zwykłego człowieka, do tego stopnia ukryty i zasklepiony, że nie mógł przebudzić się pod wpływem światła Boskiego Słońca. Jeli jednak w życiu, wskutek gorzkiego doświadczenia, następuje czasowe załamanie, którym dotknięta zostaje także krew, wówczas jedna z siedmiu komór serca otwiera się, zamknięty w niej ogień rozpala się i na gruczoł grasicy znajdujący się pod mostkiem pada oślepiające światło.

W bardzo wielu przypadkach pojedyncze uderzenie światła nie jest wystarczające; załóżmy tu jednak, że grasica okazała się podatna i że impuls światła odniósł skutek; wówczas hormon grasicy wprowadza tę siłę światła do małego obiegu krwi. Jeśli to się stanie, wówczas po pewnym czasie siła światła z pewnością dosięgnie wszystkich centrów mózgowych, do których zostanie doprowadzona przez krew. A z chwilą gdy osiągnie sanktuarium głowy, dany człowiek przede wszystkim stanie się człowiekiem poszukującym.

Źródło: Nadchodzący nowy człowiek

Rozdział 3: Siedmiokrotne działanie Boskiego Słońca

Czy możemy przyjąć, że istnieje wszechprzenikające boskie światło – światło płynące z dalekich przestworzy ponad ziemią, oświecające i przenikające wszystko? Światło jako ciepło dające życie. Światło jako informacja, jako plan rozwoju. Światło jako miłość – siła jednocząca ducha i materię, ożywiający ogień, dzięki któremu możemy oglądać sprawy niebios odbite niczym w lustrze. Słowo „odbite” ma tu głębokie znaczenie – oznacza, że przychodzące światło możesz przyjąć do serca i włączyć w swoje rozważania. Kluczem do jego przyjęcia jest szczere pragnienie tego światła oraz czujność i uważność w podążaniu za nim we własnym sercu.

Opowieść o „dobrym synu” pięknie ukazuje moc światła. Trzej synowie otrzymali od ojca monetę z zadaniem, aby kupić coś, co całkowicie wypełni chatę, w której mieszkali.
 Najstarszy kupił słomę – jednak nie udało mu się wypełnić całej przestrzeni.
 Drugi kupił pióra – wystarczyło jedynie do wypełnienia połowy chaty.
Natomiast najmłodszy syn kupił coś bardzo małego: świecę. Ta jedna świeca wypełniła całą przestrzeń swoim blaskiem.

Jedna świeca, jeden promień światła wnikający przez wąską szczelinę do twojego serca rozświetla twoją wewnętrzną przestrzeń. To światło jest delikatne i kruche, a jednak możesz za nim podążać. Odsłania także ciemne zakamarki znajdujące się pomiędzy tobą a nim.

W tym sensie światło potrafi również demaskować, lecz zawsze czyni to z miłości – po to, by uwolnić w sercu jeszcze więcej światła i rozproszyć mrok. Jeśli pomimo braków i cieni wciąż kierujesz się najgłębszym pragnieniem, by iść za światłem, wiedz, że ono działa razem z tobą.

Gnoza

Istnieje naturalne słońce, które nieustannie znika za horyzontem, dając dzień i noc. Istnieje też Słońce Duchowe – duchowe pole słonecznych sił. Atom iskry Ducha w twoim sercu można nazwać bramą słoneczną, drzwiami do świata Ducha. Gdy serce otwiera się z głębokim pragnieniem ku temu atomowi, przyciągasz do siebie czyste promieniowanie światła Boskiego Słońca. Wtedy to światło staje się twoim sercem. To jest gnoza – wiedza głęboko ukryta w sercu, którą można odnaleźć niczym drogocenny skarb. W jej wnętrzu świeci światło Boskiego Słońca, odsłaniając sercu tajemnice Ducha i duszy.

Jedność serca i głowy

Nasze własne wytwory mentalne, które powstają w głowie, nigdy nie mogą być prawdziwie oświecające ani wyzwalające. Dlatego Blaise Pascal mówi:

Serce ma swoje racje, których rozum nie zna.

Innymi słowy: słuchaj swojego serca.

Natomiast Hermes mówi:

Skieruj swoje serce ku światłu i poznaj je.

Prawdziwa odnowa życia może rozpocząć się jedynie od impulsu pochodzącego z serca – od lustra świadomości serca, od duszy, która przyjmuje światło. Światło przenika następnie do umysłu jako wgląd, budząc nowe myśli i nowy sposób postrzegania. Nie bez powodu mówimy: oświeciło mnie.

Jeśli utknąłeś w powtarzającym się schemacie myślowym lub w głębokiej emocjonalnej koleinie, refleksja nad wewnętrznym światłem otwiera przed tobą nowe możliwości. Nie zawsze będą one zgodne z tym, co początkowo myślisz lub czego pragniesz, lecz zaczniesz dostrzegać głębię, która Cię przewyższa. Wówczas Twój umysł będzie mógł podążyć za sercem. Nowy rodzaj inteligencji, zrodzony z jedności serca i głowy, przyjdzie ci z pomocą.

Zaczniesz wiedzieć – głęboko, od wewnątrz – co powinieneś uczynić. Jak mówią Pascal i Hermes: Teraz wszystko zależy od nas – trzeba działać!

Gnostyczne myślenie

Decydujące wydarzenia w twoim życiu mogą sprawić, że wydaje się, jakby czas się zatrzymał. W takich chwilach czujesz, że kierujesz się ku temu, co naprawdę istotne – ku temu, co dotyka samej prawdy życia. W momentach głębokiej jasności przenika do ciebie promień światła Boskiego Słońca. Tak jak naturalne światło i ciepło są niezbędne do życia na ziemi, tak światło Boskiego Słońca – jako wgląd, mądrość i miłość – jest konieczne, aby odnaleźć prawdę i piękno istnienia.

Gorzkie doświadczenia czy poczucie zagubienia nie zawsze są potrzebne, by otworzyć się na to światło. W ludzkości, a więc i w tobie, zebrało się już wiele doświadczeń, a świadomość dojrzała do tego, by podążać ścieżką światła. Każda chwila jest odpowiednia, by w cichej przestrzeni serca pozwolić działać Boskiemu Słońcu. Możesz zacząć w każdej chwili – nawet teraz.

Podstawową zasadą jest to, że poprzez skierowanie uwagi ku Duchowemu Słońcu, ku „Słońcu za słońcem”, przebijasz kanał światła. Tworzysz połączenie między niebem a ziemią – i dzięki temu sam zaczynasz się przemieniać. Zmieniają się twoje zainteresowania; rzeczy, które wcześniej wydawały Ci się nieistotne, nagle nabierają znaczenia.

Gnostyczne myślenie oznacza świadomość własnej śmiertelności, a jednocześnie odkrywanie, że w tobie może wzrastać coś nieśmiertelnego i rozwijać się ku pełni. Staje się ono świetlistą istotą – nowym człowiekiem. Oddając się światłu naprawdę stajesz się kimś nowym.

Słońce jest zaledwie okruchem,
a całe jego światło – jedynie złudzeniem.
Jakże promienne musi być źródło tego światła!

– Angelus Silesius