Skarbnica tekstów duchowych

Urzeczywistniaj ukrytą w Tobie boskość, kontemplując za pośrednictwem internetowych programów, święte pisma różnych tradycji duchowych.

DUCHOWE PRZEŻYWANIE ŚWIĄT WIELKANOCNYCH

05.04. PORANNA REFLEKSJA 1
PRZEJŚCIE

W ciągu kolejnych ośmiu dni, zajmiemy się zgłębianiem wewnętrznego procesu, związanego z ezoterycznym znaczeniem Świąt Wielkanocnych. Podstawą naszych rozważań będą przypowieści z Ewangelii Świętych Dwunastu autorstwa Gideona Jaspera Ousleya.

Podczas snu nasza „nocna świadomość”, może wznieść się do królestwa duszy- niewidzialnej rzeczywistości pierwotnych idei, z którego pochodzą święte pisma ludzkości.

Dlatego dobrze będzie czytać przeznaczony na dany dzień tekst Ewangelii wieczorem tuż przed snem. Dzięki temu otworzymy swoją świadomość na jej wewnętrzną wartość, i podczas snu przygotujemy się duchowo do porannej refleksji. Poranne refleksje na temat przypowieści dotyczyć będą esencji ścieżki gnostycznej, do której obecnie, jako ludzkość, dojrzeliśmy.

Wewnętrzne chrześcijaństwo „królestwa duszy” głosili i opisywali m. in. Rudolf Steiner, Max Heindel, Jan van Rijckenborgh i Catharose de Petri. Kroczyli oni tą wewnętrzną ścieżką i we wszystkich swoich dziełach rozpowszechniali wiedzę dotyczącą wzniosłej rzeczywistości.
Ich dzieła stanowiły główną inspirację do napisania refleksji zawartych w tym programie.

Misterium Wielkanocne dotyczy zmartwychwstania wewnętrznego człowieka, które może się dokonać w każdym z nas. Droga prowadząca do tego zmartwychwstania, nazywana również ścieżką, jest procesem transformacji. Przypowieści i refleksje należące do tego programu mogą nam pomóc lepiej zrozumieć ścieżkę i bardziej się w nią zagłębić.

Zagadnienie wewnętrznego człowieka konfrontuje nas natychmiast z naszą dualnością, którą możemy bardzo intensywnie odczuwać. Z jednej strony bowiem jesteśmy człowiekiem „zewnętrznym”, posiadającym określony charakter, nawyki, przyjemności, z drugiej strony zaś, jesteśmy „Tym Innym”, ukrytym w nas wewnętrznym istnieniem, tęskniącym za wyższym i bardziej czystym życiem.

Święto Wielkanocne jest ściśle związane z Paschą, żydowskim świętem upamiętniającym wyzwolenie z niewoli egipskiej, przejście przez pustynię i dotarcie do ziemi obiecanej. Wielkanoc natomiast świętuje się na pamiątkę zmartwychwstania Jezusa Chrystusa po jego śmierci na krzyżu. Obchodzi się ją w pierwszą niedzielę po pierwszej wiosennej pełni.

Słowo „pascha” oznacza „przejście przez próg”. Człowiek, który wyrusza w drogę, by przekroczyć próg i świętować swoją własną Paschę, staje się coraz bardziej świadomy faktu, że ma udział w dwóch zupełnie różnych światach: w świecie czasu i przestrzeni oraz w świecie duszy.

W sensie symbolicznym i uniwersalnym, zarówno żydowska Pascha jak i chrześcijańska Wielkanoc odnoszą się do procesu odnowy, transformacji i wewnętrznego wyzwolenia. Albowiem zarówno dotarcie do ziemi obiecanej, jak i zmartwychwstanie wskazują na wyższe przeznaczenie, które może osiągnąć wewnętrzny człowiek, aby ponownie odzyskać część swojego pierwotnego czystego życia.

Proces ten określany jest mianem „podróży”, wyzwolenia lub wyjścia z niewoli materialnej egzystencji, dzięki czemu w śmiertelnym człowieku rodzi się coś nieśmiertelnego: wewnętrzny człowiek. Najważniejszy symbol Paschy- jajo jest uniwersalnym symbolem odrodzenia.

Wewnętrzne przeżywanie Wielkanocy było porównywane na przestrzeni wielu stuleci do przemiany gąsienicy w motyla. W określonym momencie, gąsienica wycofuje się i przędzie dla siebie kokon, przypominający swym wyglądem jajko. Pozornie nic się nie dzieje, w rzeczywistości jednak, cała materia, z której składa się gąsienica transformuje się w zupełnie inną istotę.

Gąsienica nie zmienia się, lecz całkowicie się rozpuszcza (!) i wewnątrz kokonu powstaje zupełnie inne stworzenie. Z kokonu wyłania się kolorowy motyl, który już nie jest związany z ziemią, lecz może unosić się w powietrzu, będącym zupełnie inną przestrzenią.

Według wewnętrznego chrześcijaństwa, zwanego również chrześcijaństwem ezoterycznym lub gnostycznym, każdy człowiek jest powołany, przez przejście procesu transformacji i transfiguracji, do urzeczywistnienia wewnątrz siebie i o własnych siłach wyższego życia.
Pomimo bowiem, że nasze ciało fizyczne jest szczególnym, wysoce wyspecjalizowanym organizmem, kryjącym w sobie uśpione zdolności duchowe, do tej pory pozostawało całkowicie dostrojone do życia w materialnym świecie. Jednakże jego możliwości są znacznie większe. Powstało ze względu na szczególny cel, jakim jest bycie żyzną glebą, w której może dojrzewać i wzrastać ciało zmartwychwstania.

Ciało zmartwychwstania jest niematerialnym nośnikiem, przez który może się w nas wyrazić Ten Inny, pochodzący z również niematerialnego królestwa duszy. W naszym materialnym świecie dusza nie może oddychać, co sprawia, że jest niemal martwa. W naszym wnętrzu jednak obecny jest głos duszy, wyrażający się jako pragnienie jedności, miłości i wolności.

Uniwersalny symbol jaja niesie z sobą wiedzę o przemianie w nieśmiertelną istotę; wiedzę o przekroczeniu progu. Coroczne świętowanie Wielkanocy jest przez to zewnętrznym wyrazem uniwersalnego procesu duchowego, który nie jest związany z żadną osobą ani z żadnym wydarzeniem historycznym, lecz może się dokonać w każdym człowieku.

Sposób, w jaki opisują ten proces cztery chrześcijańskie ewangelie Nowego Testamentu, ma szczególne zastosowanie do czasów współczesnych. Dla większości ludzi, historia życia Jezusa jest opowieścią historyczną lub mityczną, dla innych zaś nie ma żadnej wartości. Jednakże, zakodowany w ewangeliach wzorzec wywodzi się z królestwa duszy. Gdy posiadamy odpowiednie klucze, możemy w nich odnaleźć precyzyjny opis tworzenia się ciała zmartwychwstania.

Historia Jezusa jest historią ziemskiego życia. Rozpoczyna się narodzinami w Betlejem, a kończy śmiercią na Golgocie. Po przejściu przez potrójny proces, o którym symbolicznie mówi się, że trwa trzy dni, następuje zmartwychwstanie w nowym, świetlistym ciele.

Duch słoneczny, który na początku naszej ery pojawił się na Ziemi w ciele śmiertelnego człowieka, Jezusa, miał za zadanie jako pierwszy przeprowadzić proces budowania ciała zmartwychwstania wewnątrz śmiertelnego ciała. Tylko w ten sposób mogła powstać całkowicie nowa ścieżka prowadząca ludzi do wyzwolenia. Dzięki temu, każdy śmiertelny człowiek może teraz zbudować ciało duszy, łącząc się bezpośrednio z mocą Chrystusa, bez konieczności polegania na kapłanach i mistrzach.

Z tego powodu, człowiek wkraczający na chrześcijańską ścieżkę gnostyczną jest, w sensie duchowym, naśladowcą Jezusa- kimś, kto wyrusza w wewnętrzną podróż prowadzącą z Betlejem na Golgotę.

Głęboka tęsknota za prawdziwym życiem i rozpoznanie swojej podwójnej natury to warunki, które trzeba spełnić na tej ścieżce poszukiwania „nowego życia”. Jedynie głęboka tęsknota może wywołać w nas potrzebę podążania ścieżką.

Przygotowania do tej ścieżki są intensywne i odbywają się w naszym codziennym życiu, nawet jeśli nie jesteśmy tego świadomi. Tak właściwie, ścieżka duchowa zaczyna się od odwrotu, którego symbolem jest chrzest w wodzie. Jest on świadomą decyzją o zapoczątkowaniu połączenia z wyzwalającą mocą. Jedynie poprzez świadomy wybór życia wewnętrznego można wkroczyć na ścieżkę.

Przez chrzest w wodzie, wewnętrzny człowiek- Jezus, łączy się z wysoką duchową mocą, mocą Chrystusa. Od tego momentu staje się Jezusem Chrystusem.

Natychmiast po chrzcie w wodzie, każdy uczeń duszy skonfrontowany zostaje z własnymi skłonnościami, które stanowią przeszkody na ścieżce. Są nimi: zaborczość, chęć posiadania, żądza władzy i ambicja. Walka ta, będąca nieuniknionym etapem ścieżki, jest symbolicznie ukazana jako kuszenie na pustyni.

Po przezwyciężeniu tych sił, proces trwa dalej. Jezus, nowa wewnętrzna moc, podróżuje, wybiera uczniów i na szczycie góry wygłasza kazanie, tzw. Kazanie na Górze,w którym przekazuje naszej świadomości wskazówki, dotyczące wyższego życia duchowego. Jezus naucza, opowiada przypowieści i uzdrawia chorych. W końcu, wyrusza do Jerozolimy, gdzie na początku tłumy wiwatują na Jego cześć.

Potem następuje oczyszczenie świątyni, Ostatnia Wieczerza, aresztowanie w Ogrodzie Getsemani, proces, ukrzyżowanie, pogrzeb i w końcu zmartwychwstanie. Szczególnym aspektem na tej ścieżce jest zdrada Judasza Iskarioty, do której musiało dojść, żeby cel podróży- zmartwychwstanie- mógł zostać osiągnięty.

Tydzień od niedzieli palmowej do Wielkanocy, w chrześcijańskiej tradycji znany jest jako: Wielki Tydzień, Święty Tydzień i Dobry Tydzień. W ciągu ośmiu kolejnych dni, będziemy mieli możliwość zagłębienia się w ezoteryczne znaczenie tych historii, stanowiących objawienie tajemnicy chrześcijańskich misteriów. Jezus opowiadał o nich tłumom w przypowieściach, natomiast z uczniami rozmawiał o nich otwarcie. W Ewangelii Świętych Dwunastu, czytamy:

I przystąpiwszy uczniowie, rzekli Mu: Dlaczego mówisz do tłumów w podobieństwach? A On w odpowiedzi rzekł im: „Wam dane jest znać tajemnice Królestwa Bożego, ale tamtym nie jest dane.
Dlatego w podobieństwach do nich mówię, bo oni nie widzą i nie słyszą i nie rozumieją. Ale błogosławione oczy wasze, że widzą, i uszy wasze, że słyszą, i serca wasze, że rozumieją.

Ewangelia Świętych Dwunastu, Rozdział 50: 1, 3, 5.

https://spiritualtexts.academy/spiritual-easter/sunday-reflection-1/