Skarbnica tekstów duchowych

Urzeczywistniaj ukrytą w Tobie boskość, kontemplując święte pisma różnych tradycji duchowych.

DUCHOWE PRZEŻYWANIE ŚWIĄT WIELKANOCNYCH

01.04. PORANNA REFLEKSJA 5 – PODPORZĄDKOWANIE SIĘ WEWNĘTRZNEMU MISTRZOWI

Samodzielne podążanie gnostyczną ścieżką jest praktycznie niemożliwe. Rozwój wewnętrznej istoty wymaga specjalnego „pożywienia”, którego uczeń nie potrafi sam wytworzyć. Jego duchowy rozwój uzależniony jest od źródła, które jest silniejsze od niego i znajduje się poza nim. To naturalne prawo obowiązuje we wszystkich dziedzinach życia i jest znakiem rozpoznawczym Braterstwa. Tam, gdzie istnieje jedynie równość, niemożliwy staje się rozwój i postęp.

Jesteśmy, jako ludzie, niezależnymi jednostkami, jednak na głębszym poziomie jesteśmy ze sobą połączeni. Ludzkość jest jednością współdziałającą również z królestwem minerałów, roślin, zwierząt i królestwami, które znajdują się ponad nami, a których nie jesteśmy świadomi.

Wyższe formy życia wywierają wpływ na niższe, nawet gdy kontakt ten nie odbywa się na świadomym poziomie. Potężna siła, pochodząca z zewnątrz, zawsze wywołuje zmiany w tym, co jest od niej słabsze i co jest jej podporządkowane. Z tego powodu ludzie są odpowiedzialni za otaczające ich rośliny, zwierzęta i innych ludzi. Rodzice są odpowiedzialni za swoje dzieci. Analogicznie, istnieje królestwo żywych dusz, które troszczą się o rozwój dusz ludzi na Ziemi.

Rozwój wewnętrzny nie może i nigdy nie powinien być na nikim wymuszany. Kiedy jednak iskra duchowa w sercu człowieka budzi się i osoba ta, na podstawie głębokiej tęsknoty, postanawia pozwolić swemu wewnętrznemu człowiekowi na rozwój, wówczas z pola dusz mogą zacząć napływać transformujące i wspierające siły. Napływająca z zewnątrz siła, staje się wewnętrzną mocą.

W zamierzchłych czasach, w wielu krajach istniały szkoły misteryjne. Ich założycielami byli przywódcy duchowi, którzy sami podążali tajemną ścieżką misteriów, i przyciągali do siebie odpowiednio dojrzałych uczniów. Przywódcy ci bezustannie rozwijali siebie i swoje szkoły, dzięki czemu ich uczniowie mogli duchowo wzrastać. Bez ciągłego powiększania swej siły, szkoły te szybko by się skrystalizowały i upadły, zostawiając swych uczniów w stanie kompletnego rozbicia.

Siły uwolnione w działających bona fide szkołach misteryjnych, są duchowymi energiami o naturze eterycznej i astralnej. Określa się je również mianem Chleba i Wina. Pierwsi chrześcijanie żyli i pracowali w grupach, tworząc szkoły misteryjne. Istnieją jednak zasadnicze różnice pomiędzy chrześcijaństwem a szkołami wtajemniczeń, które powstały w czasach poprzedzających jego rozwój. Były one zawsze tajne i dostępne jedynie dla gotowych, odczuwających wewnętrzny niepokój osób.

Chrześcijaństwo stało się wyjątkowe dzięki Jezusowi, który rozpowszechnił wewnętrzne misteria, przez co stały się one dostępne dla wszystkich ludzi na Ziemi, bez konieczności korzystania z pośrednictwa kapłanów, mistrzów i guru. Poprzez syntezę i odnowę starożytnych, wyzwalających wartości, Jezus, założył całkowicie nową kosmiczną szkołę wtajemniczeń.

Od czasu Misterium Golgoty, z serca świata, z duchowego jądra Ziemi, zaczęła promieniować Energia, którą nazywamy „Chrystusem”. To Chrystusowe Pole rozprzestrzenia się na całej Ziemi jako świetlista atmosfera, w której nasza wewnętrzna istota może oddychać, rozwijać się i żyć.

Wszystkie siły, które są potrzebne na ścieżce transfiguracji i powrotu do źródła, z początkiem tej epoki, stały się dla nas dostępne. Każdy, kto jest gotowy, bez względu na to, skąd pochodzi, zostaje z miłością przyjęty do kosmicznej szkoły misteriów. Dlatego właśnie Jezus, w rozdziale 75 Ewangelii Świętych Dwunastu, mówi:

„Nazywacie mnie Bożym Chrustusem, i słusznie mówicie, ponieważ Jam Jest Droga, Prawda i Życie. Kroczcie tą Drogą, a odnajdziecie Boga. Szukajcie Prawdy, a Prawda was wyzwoli. Żyjcie w Życiu, a nie ujrzycie śmierci.”

Ewangelia Świętych Dwunastu 75: 11-12

Chrystusową Moc, Chrystusowe pole siły, można porównać do mostu, łączącego dwa światy. Jest ono drogą, dzięki której każdy człowiek na Ziemi, może stać się żywym ogniwem pomiędzy śmiertelnym, przemijalnym światem, w którym żyjemy a niezniszczalną, niebiańską naturą- Bogiem. Przez serce świata i iskrę duchową w ludzkim sercu, wieczność łączy się z czasem i na Ziemi zakotwiczony zostaje krzyż.

Prawda jest żywą wewnętrzną wiedzą, Gnozą wypływającą z przebudzonej iskry ducha i z kosmicznej szkoły misteryjnej. Nie składa się z dogmatów ani z teorii filozoficznych; nie jest podana w artykułach, książkach, czy na warsztatach, jak na srebrnej tacy. Ta przepełniona Istotą Prawda musi zostać rozpoznana i przyswojona przez ludzki umysł na podstawie wewnętrznego pragnienia i intensywnych poszukiwań.

Esencja czystego życia znajduje się w naszym wnętrzu. Misteria Chrystusa umożliwiają rozwój tego jądra w wewnętrzne pole wyższego życia; życia, które nieporadnie usiłujemy opisać takimi słowami jak: światło, miłość, harmonia, wolność i wieczne źródło.

Rozwój tego wewnętrznego pola życia został symbolicznie przedstawiony w Ewangeliach i innych pismach gnostycznych jako „życie Jezusa”. Wszystko, co się rozwija, łącznie z wewnętrzną, niezniszczalną istotą, wzrasta w oparciu o prawa naturalne. W tajemnych misteriach chrześcijańskich wyróżniamy siedem etapów, z których żaden nie może zostać pominięty:

1) Narodziny Jana Chrzciciela i jego służba
2) Narodziny Chrystusa w jaskini, lub w stajence w Betlejem (nazwa ta oznacza „Dom Chleba”)
3) Pielgrzymka Jezusa po całej Ziemi
4) Powołanie dwunastu uczniów
5) Przygotowanie i celebracja Świętej Wieczerzy
6) Ukrzyżowanie na Golgocie (nazwa ta oznacza „Miejsce Czaszki”)
7) Zmartwychwstanie

Jan Chrzciciel symbolizuje człowieka, który zdał sobie sprawę z jałowości ziemskiej egzystencji i poświęcił się wewnętrznemu życiu. Dzięki temu może się narodzić i rozwinąć Jezus. Pielgrzymka Jezusa, cyrkulacja siły światła w naszym wnętrzu, stanowi intensywne przygotowanie do dzieła służby pełnionej dla świata i ludzkości. Jej ukoronowaniem jest chrzest w Jordanie i kuszenie na pustyni.

W wewnętrznym chrześcijaństwie, postaci z Ewangelii są postrzegane głównie jako aspekty nas samych. Uczniowie: Piotr, Jan i Jakub symbolizują odpowiednio: moc, odczuwanie i myślenie człowieka janowego. Judasz jest symbolem naszej naturalnej zaborczości, ambicji, żądzy władzy, której celem jest ziemskie królestwo. Jezus stale podkreśla:

„Moje królestwo nie jest z tego świata”. Ewangelia Świętych Dwunastu 75: 17

Przeznaczone dla wewnętrznej istoty nauki Jezusa, są „pokarmem dla duszy” i „cudowną strawą”. W Chrystusowej szkole misteriów, uczniowie zmieniają się duchowo, psychicznie i cieleśnie. Moce wewnętrznego życia działają w oczyszczający sposób, jako siła transformacji, która zmienia wszystko.

Następnie nadchodzi czas świętowania Paschy przez rytualny posiłek, będący świętem przaśnego chleba. Ostatnia Wieczerza nie jest corocznym wydarzeniem, lecz intensywnym procesem wewnętrznym, składającym się z siedmiu etapów. Piotr (wola, dynamiczna siła osobowości) i Jan (odczuwanie, miłość ukierunkowana na jeden cel) zostają wysłani, aby przygotować ten „czysty chleb”. Rozpoczęcie „Ostatniej Wieczerzy” symbolizuje moment, gdy pierwotne, złote, praniczne światło, pod postacią całkowicie czystego Chleba i Wina Życia, może po raz pierwszy zstąpić do fizycznego człowieka, aby służyć procesowi transformacji.

Jezus chce po raz ostatni, przed zakończeniem swojego ziemskiego życia, spożyć posiłek paschalny ze swoimi uczniami, aby „ustanowić święto upamiętniające jego poświęcenie w imię służby i zbawienia wszystkich”. Uczniowie są tajemnym symbolem dwunastu wiodących elementów śmiertelnej istoty ludzkiej, bez których nie byłoby możliwe ani wewnętrzne, ani zewnętrzne życie.

Chleb i Wino są wewnętrznymi siłami, które „uczniowie” rozprzestrzeniają wewnątrz całego systemu człowieka. Chleb jest nieziemską energią życiową, dzięki której zostanie zbudowane nowe ciało eteryczne, nowe ciało wewnętrznego Jezusa. Wino zaś, krew Jezusa, jest nową siłą astralną, która „poświęca samą siebie” w krwi ucznia duszy. Zaopatrzony w ten sposób człowiek może następnie kroczyć swą ścieżką „w Chrystusie”, aby służyć światu i ludzkości. Służąc, wypowiada słowa modlitwy:

„Przyjdź Królestwo Twoje do wszystkich w prawdzie, miłości i sprawiedliwości. Bądź święta wola Twoja zawsze na Ziemi jako w niebie. Daj nam codziennie z Twojego świętego chleba i Twojego ożywiającego wina. I jak pragniemy innych udoskonalić, tak uczyń nas doskonałymi w Twoim Pomazańcu. Udziel nam Twojej dobroci, abyśmy innym podobnie czynili. W godzinie pokuszenia uwolnij nas od złego. Albowiem Twoje jest Królestwo, Moc i Chwała: Na początku, teraz i po wszystkie wieki. Amen”

Ewangelia Świętych Dwunastu 76:20

Następnie Jezus obmywa swoim uczniom stopy. Wewnętrzny Jezus oczyszcza kluczowe aspekty osobowości, symbolizowane przez uczniów, dzięki którym wyzwalająca ścieżka może wznieść się na wyższy poziom. Obmywanie stóp innym ludziom, uważane było za pracę niewolniczą. Jest ono symbolem więzi panującej pomiędzy wszystkimi członkami szkoły misteryjnej: ścieżką wewnętrzną można podążać jedynie służąc; to, co wyższe służy temu, co niższe.

Zgoda na umycie stóp jest symbolicznym ukazaniem, że dana osoba jest gotowa na „przekroczenie progu” i obchody wewnętrznego Święta Wielkiej Nocy Zmartwychwstania. Taki człowiek wie, że wewnętrzny mistrz jest silniejszy od niego, więc z własnej woli i z pełnym zaufaniem oddaje się jego przewodnictwu.

Prędzej, czy później każdy uczeń duszy zostanie poddany próbie woli. Ci, którzy są w stanie oddać swoją własną wolę i podążać za wewnętrznym mistrzem, przekroczą próg „czystą stopą”. Rozpoznają całą głębią swego serca i wewnętrznym wglądem:

„Jak w naturze, tak i w duchu. Moja nauka i moje życie będzie dla Was pokarmem i napojem, Chlebem Życia i Winem Zbawienia. Tak, jak ziarno i winogroma zostają przemienione w ciało i krew, tak twój naturalny umysł musi przemienić się w umysł duchowy. Szukaj transmutacji tego, co naturalne w to, co duchowe.”

Ewangelia Świętych Dwunastu 32: 7-8

https://spiritualtexts.academy/spiritual-easter/thursday-reflection-5/