Słownik

A (6) | C (2) | D (6) | E (2) | G (4) | I (3) | J (1) | K (2) | L (1) | M (1) | N (5) | O (4) | P (14) | R (2) | S (6) | T (1) | U (1) | W (1) | Z (4)
Demony

Demony: dosłownie: „siły natury”. Gdy człowiek łączy się z tymi siłami, wypełniając zgodnie z boskim planem wolę Ojca w dobrowolnym posłuszeństwie, wówczas objawiają się one jako wielcy pomocnicy na drodze do ubóstwienia człowieka. W przeciwnym razie człowiek doświadcza ich wrogiego działania jako mściwych demonów, siły fatum; zbiegają się one wtedy ze skutkami karmicznymi, które decydują o losie człowieka na pełnej cierpienia drodze doświadczeń. Także i eony natury, powołane do życia przez ślepe życie w naturze upadłej ludzkości, określane są mianem demonów, wtedy oczywiście w znaczeniu nieprzychylnym. W ściślejszym związku z tym pozostają demony, astralne zasady siły, stworzone przez intelektualną świadomość mózgową ludzi.

Dialektyka

Dialektyka: nasze dzisiejsze pole życia, w którym wszystko objawia się w połączeniu ze swoim przeciwieństwem. Dzień i noc, światło i ciemność, radość i ból, młodość i starość, dobro i zło, życie i śmierć itd. są w sposób nierozerwalny ze sobą połączone; jedno następuje w sposób nieunikniony po drugim i w ten sposób jedno tworzy drugie. W wyniku tego fundamentalnego prawa wszystko w naszym polu bytu poddane jest ciągłej zmianie i zniszczeniu, narodzinom, rozkwitowi oraz zanikowi. Skutkiem tego prawa nasze pole bytu jest obszarem skończoności, cierpienia, bólu, krzywdy, choroby i śmierci. Z drugiej strony prawo dialektyki, z wyższego punktu widzenia, jest prawem boskiej łaski. Dzięki ciągłemu niszczeniu i odnawianiu zapobiega się ostatecznemu skrystalizowaniu człowieka. Daruje mu ono wciąż na nowo ponowną możliwość objawienia, a przez to szansę na poznanie celu swojego bytu i na wkroczenie na ścieżkę powrotu.

Demiurg

Demiurg: istota duchowa pochodząca od Boga, Ojca. Demiurg jest stwórcą świata z prasubstancji, którą stworzył nie on lecz Bóg, Ojciec. Stanowi on jedność ze słowem, z duszą świata.

Dusza duchowa

Dusza duchowa: droga endury, droga uczniostwa w gnostycznej Szkole Duchowej ma na celu przebudzenie prawdziwej, nieśmiertelnej duszy z jej latentnego stanu. Skoro tylko dusza przebudzi się ze swojego śmiertelnego snu, dochodzi do ponownego połączenia z powszechnym Duchem, z Bogiem. To na nowo nawiązane połączenie między Duchem a duszą, między Bogiem  a człowiekiem przejawia się w pełnym chwały zmartwychwstaniu tego Drugiego, powrocie prawdziwego człowieka do domu Ojca. Dusza, której dane jest świętować to połączenie, to zjednoczenie się z „Pymandrem” egipskiej Pragnozy, jest duszą duchową. Jest to jednia Ozyrys (Duch)-Izyda (dusza), Chrystus-Jezus, Ojciec-Syn, alchemiczne gody Chrystiana Różokrzyża dawnych Różokrzyżowców, gody boskiego oblubieńca z jego boską oblubienicą.

Dywan

Dywan: „stać na dywanie” jest wolnomularskim określeniem na wewnętrzną postawę ucznia, który z całą szczerością, w oddaniu i wytrwałości chce urzeczywistnić w sobie pięciokrotną Powszechną Gnozę.

Dom Sancti Spiritus

Dom Sancti Spiritus: pole Zmartwychwstania, nowe pole życiowe. Patrz: Złota Głowa.